Divergent

Veronica Roth: Divergent

Dette er første boka i trilogien Divergent. Me er i eit framtidig Chicago. Samfunnet er delt inn i fem fraksjonar. Det er personlegdomen til innbyggarane som avgjer i kva fraksjon dei hamnar. Ein test blir utført når dei er 16 år, og dei gjer valet ut frå denne testen. Målet er at alle skal hamna i den fraksjonen dei passar best til, og slik vil samfunnet fungera best og bli harmonisk.

Sjølvsagt blir harmonien øydelagt, alle passar ikkje inn, og nokre menneske vil vel alltid ønska meir makt enn dei har fått. Spesielt problematisk er det å vera divergent, altså ein avvikar, fordi då passar personen ikkje berre inn i ein fraksjon, men i fleire. For dei som styrer og kjempar om makta, er dette ein trussel.

Dette er bakteppet for handlinga. Hovudpersonen i boka er Beatrice Prior. Ho har vakse opp hjå dei «uselviske», men merkar at ho slit med å tilpassa seg. Men kor passar ho då inn? Før testen som skal fortelja henne det, er ho svært nervøs. Dette blir ikkje betre etter testen då ho får veta at ho er divergent. Kva fraksjon skal ho då velja? Boka handlar vidare om hennar kamp for å bli tatt opp i fraksjonen ho vel og for å halda hemmeleg at ho er divergent. I tillegg bygger det seg opp spenningar mellom fraksjonane, og kva vil dette føra til? Kven er venn og kven er fiende? Og sjølvsagt er det òg litt kjærleik inne i biletet.

Eg brukar ikkje å lesa science fiction eller fantasy-litteratur. Det er ikkje heilt mi greia, så vurderinga under  får de ta med ei klype salt.

Boka har eit relativt godt og finsleg språk. Ho er spanande, men eg tykte skildringane av opptakstida i fraksjonen blir noko langdryg. Noko av det som skjer, blir i tillegg litt ulogisk, sjølv om ein tar sjangeren på alvor. Divergent kjem som film nå i vår. Eg skal ikkje sjå filmen, for det skjer ganske mykje fælt og ekkelt, så for meg var boka nok.

Anne

Apollomannen

Anne Mette Sannes og Knut Jørgen Røed Ødegaard: Apollomannen

Er du over middels interessert i romfart og astrologi og i tillegg drøymer deg vekk i framtidsscenario? Då er dette boka for deg. Sannes og Røed Ødegaard har gitt ut første boka i ein triologi: Ad Astra-triologien.

Handlinga er lagt til 2222, og menneska skal for første gong reisa til eit anna solsystem. Det er lagt opp til ein tur som vil ta 23 år og relativt mange folk blir med på turen. Romferja  er eigentleg  eit skikkeleg lite samfunn med fleire familiar. Det kunne jo blitt berre fest og gaman, men det viser seg at alt ikkje går som det skal. Er det nokon som ikkje burde vore med på turen, har dei fått med ein sabotør?

Forfattarane har gjort det noko vanskeleg for seg. Her skal dei laga tre bøker frå ei ukjent tid, med eit svært avgrensa rom og har nok samtidig lyst å driva opplysningsarbeid. Dette fører til at me blir presentert for eit stort persongalleri, og sjølv om me stort sett følgjer ein hovudperson, 15 år gamle Steve, blir det vanskeleg å få heilt oversikt over alle. I tillegg får me altfor mange detaljar om koss alt fungerer og ser ut. Sidan me blir ført inn i ein heilt ny setting, er det mykje som skal formidlast. På denne romferda skal barna/ungdommane i tillegg gå på skule og læra om verdsrommet. Det blir atter nye opplysningar. Dersom du er interessert i verdsrommet og klarer å leva deg inn i denne framtidsverda, er dette sikkert kjekt og spennande, men sjølve handlinga i boka forsvinn litt. Det skjer nemleg ganske mykje spennande og dramatisk, så idèen er god, men oppbygginga mot desse hendingane og skildringane av dei, blir for enkle og raske. Det skin for tydeleg gjennom at det ikkje er forteljinga som er det viktigaste. Det tykkjer eg er dumt, men eg er kanskje ikkje i målgruppa?

Anne

Smaragdgrønn

Kerstin Gier: Smaragdgrønn

Baksideteksten på boka:

Hva gjør man når man får knust hjertet sitt? Riktig, man ringer til bestevenninnen, spiser sjokolade og velter seg i ulykken i ukevis. Bare dumt at Gwendolyn, som er tidsreisende mot sin vilje, trenger energien sin til helt andre ting. Til å overleve, for eksempel. For trådene som den tvilsomme greven av Saint Germain har spunnet i fortiden, drar seg også i nåtiden sammen til et farlig nett. For å komme på sporet av hemmeligheten må Gwen – om hun har aldri så mye kjærlighetssorg -- ikke bare danse menuett sammen med Gideon på et storslått ball på 1700-tallet, men også kaste seg hodekulls ut i eventyret.Smaragdgrønn er en herlig og etterlengtet avslutning på bestselgende trilogi.

I mai var endelig den siste boka i serien om Gwendolyn og Gideon her, og ho skuffar ikkje. Heile boka startar med ein evigvaaaaaaaaarande telefonsamtale mellom Gwendolyn og veninna Leslie, etter Gideons brot med Gwendolyn. Trøystespising og tapt kjærleik er det mykje av i denne delen av boka, og Gwendolyn og Gideon har elles eit kaldt forhold til kvarandre.

Dessverre er ikkje mysteriet om Gwendolyns mystiske kusine, hennar mann og greven løyst, og det betyr at Gwendolyn og Gideon framleis må gå på ball og soarear saman, om dei vil eller ikkje. Likevel ser det ut til å kome ei opning midt i boka, og fleire løyndommar blir funne, og ikkje alle er til det beste.

Mange blir kanskje litt skuffa, for det er ikkje heilt den spennande slutten som kanskje blir forventa av ei fantasy-bok i ein triologi som dette, men boka er likevel svært velskriven og hoppar rett på der forrige bok slutta. Det er kanskje lurt å friske opp litt av det som skjedde, i og med at det har gått lang tid mellom den andre og tredje boka i serien, men det er lett å komme inni, viss du har lese bok ein og to. Anebfales ikkje å bare lese nummer tre, for det går ein raud tråd gjennom alle bøkene som det er lurt å få med seg.

Mai Lene

Sirkelen

Mats Strandberg og Sara B. Elfgren: Sirkelen

Sirkelen er første bok i Engelsfors-triologien. Ein kjem her inn i ei verd der ungdommar er vanlege ungdommar, men der desse ungdommane blir dregne inn i ei verd av hekser og demonar. Kampen står mellom det gode og det vonde. Slik sett kan ein seia serien liknar på Harry-Potter-bøkene.

Men der Harry-Potter-bøkene appellerer til både jenter og gutar, vil nok denne serien vera ein meir typisk jente-serie. Fleire samanliknar han difor med Twilight-serien. Kva er så likt og ulikt? Twilight er vampyrar og varulvar, Engelsfors er hekser og demonar. Twilight har hovudpersonar med god seksualmoral og finsleg språk, Engelsfors-ungdommen er meir røff i begge deler. Engelfors-ungdommen må redda heile verda, men hovudpersonane i Twilight skal stort sett bare redda sitt eige kjærleiksforhold.

Sjølv tykkjer eg første bok i Twilight-serien fenga heilt frå starten, medan Sirkelen var ganske langdryg før ho kom skikkeleg i gong. Dette veit eg at andre bokmeldarar har ei anna meining om. Men eg tykkjer prosjektet blir litt stort. Det er sju 16-17-år gamle ungdommar som er hovudpersonar. I starten blir ein presentert for alle sju etter tur, ikkje bare ytre sett, men òg kva tankar dei har, altså ein allvitande synsvinkel. Dette tar sjølvsagt litt tid. Utover i boka held dette skiftet fram, snart er ein inne i hovudet til den eine, snart til den andre. Etter kvart blir likevel boka skikkeleg spennande. Desse sju ungdommane er nemleg utvalde til å kjempa mot vondskapen i verda. Det er ikkje så lett når dei i utgangspunktet er langt frå å vera venner, men likevel må begynna å samarbeida for å overleva. Personane er skildra betre og er meir »heile menneske» enn personane i Twilight.

Les gjerne òg omtalen i Vårt Land: http://www.vl.no/kultur/varens-store-ungdomsroman/
Anne

Rubinrød og Safirblå

Kerstin Gier: Rubinrød

 

Gwendolyn har vakse opp i ein uvanlig familie og er vant med løyndommar, særleg rundt det veldig sjeldne tidsreisegenet til søskenbarnet, Charlotte. Det er heilt uventa når ho plutselig ein dag finn seg sjølv i si eiga gate i ei heilt anna tid, og det er ikkje bare gode ting som kan forbindast med den nye tilværelsen med å reise gjennom tid og rom heile tida. Bare det å vite at ho ikkje har noko opplæring som Charlotte om korleis ho skal oppføre seg og snakke, gjer alt mykje vanskeligare for alle, men til slutt må dei innsjå at det er Gwendolyn som har fått genet.

 

Ei veldig morosam, men òg spennande bok om jenta Gwendolyn. Ho er langt i frå skulens mest populære og langt i frå så "perfekt" som kusina, men likevel er det ho som må møte den mykje omsnakka greven og reise tilbake i tid kvar dag. Det er rekna som ei fantasybok, men eg vil seie at det er mykje meir enn det. Det er ei bok med personar du kan kjenne deg igjen i, i skule, kjærleik og den store betydninga vener kan ha for ein person.

 

Boka passar for dei fleste. Ho er lettlesen, har ei spennande handling og gir inntrykk av at forfattaren veit kva ho skriv om. Det er ikkje bare det at ho beskriv tidsreisegenet, men òg alle beskrivingane av antrekk i frå dei høgare klassane på rundt 1700-talet og dei nøyaktige skildringane av selskapa. Ingen av dei historiske personane i boka har levd på ekte, men alle tinga som skjer rundt er forholdsvis kjent for dei som liker historie

 

Boka er på 348 sider, men i ei bok som denne tar det ikkje lang tid å lese.

  
 

Kerstin Gier: Safirblå

 

Dette er ein spennande etterfølgjar etter boka Rubinrød. Gwendolyn er framleis ikkje vant med det nye livet det er å kvar dag tilbringe tid med folk som snakkar om henne og genet og store møter med greven. I denne boka må ho lære seg å snakke danna, oppføre seg i eit selskap på 1700-talet og danse pardans. Alt er ikkje bare lett med å reise tilbake i tida, og det faktum at den guten ho er forelska i (som har same genet) ofte skal vere med henne og hjelpe, men oppfører seg som ein overlegen storebror, gjer henne ikkje mindre nervøs.

 

Veldig god oppfølgjar med spennande scenar, men òg mange morosamme. Gwendolyn er i ferd med å tilpasse seg livet, og det ventar på både oppturar og nedturar. Som i Rubinrød  er det gode skildringar og forfattaren veit korleis ho skal skrive. Serien held fram med å vere morosam. Det er ikkje like godt å kjenne seg igjen i denne boka som i den andre, men ho er likevel svært god.

Bok er på 382 sider, og det er verdt å pløye seg gjennom dei.

Mai Lene